Bardzo optymistyczna osóbka :)

Pewnego dnia (mogło to być 3 lata temu) odwiedziła mnie bliska koleżanka żeby sprawdzić, czy wszystko u mnie okej i czy niczego nie potrzebuję. Od jakiegoś czasu było mi znowu bardzo smutno, że wypadek tak bardzo mnie uziemił i słabo z moją samodzielnością.Muszę siedzieć w domu i dużo odpoczywać żeby ułatwić organizmowi regenerację. Spojrzała na moją smutną buzię i powiedziała „Aga, nie smuć się. To przejściowy stan. Zobacz, udało się Tobie przeżyć straszny wypadek. Musisz być teraz cierpliwa i dać sobie czas.”. kubekPo czym wyjęła z torebki małe pudełko i wręczyła z uśmiechem. To był kubek Optymistycznej Osóbki. Spojrzałam na nią pytająco z oczami pełnymi łez, ale już z uśmiechem. „Aga, Ty byłaś zawsze mega pozytywną dziewczyną. Pamiętam jak było Tobie czasami ciężko, a Ty nigdy się nie skarżyłaś. Powtarzałaś, że dasz radę i nie będziesz użalać się nad sobą. Podwijałaś rękawy i szłaś na pierwszy ogień. Mało tego, ciągle angażowałaś się w „ratowanie tyłka” innym. Przebywanie w Twoim towarzystwie dodawało innym wiary, że wszystkim problemom się zaradzi i niedługo znowu będzie dobrze”. Oczywiście rozpłakałam się ze wzruszenia. Do dzisiaj, kiedy mam chwilowe trudności w ujarzmieniu smutku, zdarza się, że zaglądam do szafki w poszukiwaniu optymistycznego kubka. 🙂

kubek2Rzeczywiście przed wypadkiem tłumaczyłam sobie różne niepowodzenia i smutne wydarzenia, że jest to jakiś sprawdzian mojej siły i zaradności. Wyciągałam wnioski na przyszłość żeby nie trafiać na podobne sytuacje. Nie przepadałam za rozmowami o swoich problemach. Zazwyczaj wracałam do domu i w samotności wszystko układałam sobie w głowie. Szukałam najlepszego rozwiązania i mówiłam sobie, że niedługo to się skończy i będzie lepiej. Ocierałam łzy i wychodziłam z domu uśmiechnięta, gotowa do działania. Lubiłam i nadal lubię angażować się w pomoc innym. Zawsze miałam czas i w głowie tysiąc rozwiązań na pojawiające się problemy. Serce mi się raduje, kiedy patrzę na powodzenia i sukcesy innych.

Od ponad 4 lat moje smutne momenty są wywołane stanem mojego zdrowia i brakiem możliwości zaradzenia niesprawiedliwościom działań niekompetentnych lekarzy. Czuję czasami zwyczajnie bezsilność, że nie mogę sama rozwiązać problemów jak kiedyś. Mimo że nie jestem już sama od prawie roku, nadal bywają momenty, że potrzebuję w samotności poukładać sobie wszystko w głowie – wyrzucić złość do siebie (że nie potrafię zaradzić niekompetencji lekarskiej), odzyskać spokój i wytłumaczyć sobie, że odzyskam zdrowie i jeszcze pobiegnę bez problemu kiedykolwiek będę chciała. Włączam ulubioną muzykę, zamykam oczy, a myśli układają nieporządek w głowie. Wraca potem uśmiech i znowu emanuję pozytywną energią. 😉

Dobrze też, że w moim otoczeniu są osoby, które pamiętają mnie z tamtych czasów i opowiadają mi jaką mnie zapamiętali. Mam szczęście przebywać w towarzystwie mądrych ludzi, którzy nieświadomie potrafią podtrzymać mnie w przekonaniu, że wiara w siebie potrafi być jak Redbull i dodać skrzydeł. 🙂

Advertisements

2 uwagi do wpisu “Bardzo optymistyczna osóbka :)

  1. Aga, nie wiedzialem ze piszesz bloga…. OMG … szanun 🙂
    Pozdrawiam Cie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s