DOM-PRACA-DOM-PRACA. I PO CO TAK?

mikolajek_rysunek2Przed 2011 rokiem moja codzienność była bardzo aktywna. Nieustannie i świadomie byłam w dużym pędzie. Moje życie zawodowe było bardzo pracowite. Po brzegi wypełnione różnymi zajęciami. Często wracałam do domu późno albo dopełniałam sobie resztę dnia dodatkowymi zajęciami – sport, wycieczki, spotkania. Tak naprawdę wracałam po to żeby się położyć spać. Kiedy miałam więcej wolnego (bo też się zdarzało), czułam się zmęczona i szybciutko wymyślałam dodatkowe zajęcia. I tak mijał dzień za dniem, miesiąc za miesiącem i wreszcie rok za rokiem. Wszelkie problemy albo utrudnienia „brałam na klatę”, czasami popłakałam w samotności albo czułam ścisk w żołądku, ale wszystko szło do przodu. Czułam satysfakcję słysząc i widząc zadowolenie/wdzięczność innych. Wtedy wydawało mi się, że jest super. Życie prywatne zupełnie zepchnęłam na samo dno moich planów. Byłam zadowolona z tamtego „tu i teraz”. W tym wszystkim otaczało mnie dużo ludzi. I tak trwałoby to nadal, gdyby nie pewnego zimowego wieczoru urwał mi się film. Moje życie zmieniło się o 180 stopni. Na początku nie kumałam o co chodzi. Leżałam w szpitalu i mój umysł nie był świadomy, że teraz jest inaczej. Im bardziej się regenerowałam, tym świadomość zaczęła przypominać, że przecież byłam super power i pracowałam. Powtórzę się, ale tamto zdarzenie naprawdę było jedynym sposobem żeby zwolnić tempo mojego życia. Zaczęłam mieć czas dla siebie, co wykorzystałam na uporządkowanie niezałatwionych spraw z przeszłości, zepchniętych wcześniej w głęboką dziurę. Zaczęłam dostrzegać inne zalety życia, których doświadczam w wolnym czasie między kolejnymi operacjami i rehabilitacją.

mikolajek_rysunekCały czas uczę się życia. Jestem wciąż ciekawa świata. Podczas spotkań wypytuję rozmówców m.in. o ich podejście do tematu tworzenia równowagi między życiem zawodowym a prywatnym. I tak poznałam tych, którzy podobnie jak ja przed wypadkiem, koncentrują się głównie na życiu zawodowym. Wracają do domu jedynie po to żeby się wyspać, bez poświęcania uwagi domownikom. Nie wyobrażają sobie, że mogłoby być inaczej. Druga grupa z kolei jest świadoma, że nie jest to do końca dobry stan rzeczy, ale nie zmienia tego w obawie przed utratą pracy. Argumentują to, że takie jest życie i trzeba to przyjąć do wiadomości jako coś naturalnego. Ostatnio rozmawiałam z mężczyzną, który dopiero kiedy został ojcem zaczął rozumieć, że nie do końca dobrze planuje sobie życie. Na szczęście ma żonę, która próbuje mu to wytłumaczyć i przekonać, że życie po pracy jest równie ważne. W tym wszystkim przyjemnie się słuchało jego pozytywnego stosunku do podejścia żony. „Próbuję zmienić w sobie skupianie się wyłącznie na pracy i znaleźć cierpliwość na cieszenie się domowym zaciszem bez spięcia i dużego tempa.”

Obserwuję i rozmawiam ze ludźmi, którzy swoją pracą zaszli wysoko na swojej ścieżce zawodowej. Część z nich prowadzi samodzielny biznes lub szefuje w dużych firmach. Podejście podwładnych jak i przełożonych zaczyna się zmieniać. Zaczęli rozumieć, że ważne jest życie. Z uśmiechem czytam posty przedstawiające sposoby spędzania wolnego czasu, realizacji hobby i przede wszystkim pozytywnego nastawienia do życia. Niektórzy przeprowadzają się poza miasto i zdalnie sterują swoim biznesem. Mają czas na cieszenie się codziennością. Wielu z nas coraz bardziej ma odwagę żeby stawić czoła przeszkodom albo głośno sprzeciwić się spędzaniu nadgodzin w firmie. W miejscach pracy pojawia się więcej empatii i traktowania pracowników po ludzku. Przykładem tego jest sytuacja, która spotkała mnie w ubiegłym roku w centrum medycznym, gdzie uczęszczałam na rehabilitację. Otóż przepraszając mnie poproszono o zrozumienie i o zgodę na odwołanie zajęć w umówionym wcześniej dniu. Nie miałam z tym problemu. Dlaczegóż miałabym mieć z tym problem? 🙂 Dowiedziałam się później, że prowadzący mnie fizjoterapeuta miał rocznicę ślubu i jego żona potajemnie skontaktowała się z szefostwem firmy prosząc o dzień urlopu dla niego. Zaplanowała tego dnia zabrać męża na wycieczkę żeby uczcić z nim ich święto. Fizjoterapeuta nic o tym miał nie wiedzieć do samego końca. Miał rano wstać do pracy, a żona dopiero wtedy miała mu powiedzieć, że ma wolny dzień i ma dla niego niespodziankę. W pracy wszyscy mieli zachować tajemnicę. Szefostwo bez zastanowienia wyraziło zgodę. 🙂 Świetna historia. Sami widzicie, że jak się bardzo czegoś chce, to można nawet z szefami dogadać się i otrzymać zgodę na nieobecność w pracy.

mikolajek_rysunek3No i czas na podsumowanie. Mamy jedno tylko życie (no może ja mam drugie 😉 ). Trzeba dobrze wykorzystać swój czas na ziemi (nie tylko żyjąc samą pracą) i będąc już w sile wieku móc powiedzieć, że „przeżyłam/łem swoje życie najlepiej jak się dało”. Niektórzy (m.in. „Aga Power”) potrzebowali silnego wstrząsu żeby to zrozumieć. Proponuję wziąć czystą kartkę i wypisać sobie swoje marzenia i to, co chciałoby się jeszcze doświadczyć. Na liście mogą oczywiście znaleźć się także plany zawodowe. Następnie dopisuje się sposób, w jaki można zrealizować swoje cele i jakie mogą pojawić się ewentualne przeszkody oraz jak im zaradzić. I już! W tym wszystkim ważną zmienną jest czas. Szybkość często jest niewskazana (przy okazji planowania można poćwiczyć cierpliwość). Jak to się mówi: mierz siły na zamiary i nie ograniczaj się tylko do życia zawodowego. Dobrze rozplanowane cele można zrealizować. A jeśli pojawi się zdarzenie, które spowoduje zmianę, to tak widocznie miało być. Ale to nie oznacza, że nie można znaleźć innych ciekawych rzeczy. Może to zobrazuję. Przed wypadkiem byłam jak burza – dużo energii, biegałam tu i tam. Próbowałam poukładać swoje plany życiowe żeby co roku wyjeżdżać na południe Europy i uprawiać surfing, a także uczestniczyć w wydarzeniach muzycznych. Walnął mnie wóz strażacki i plany uległy drastycznym zmianom. Teraz robię wszystko żeby pobiec przed siebie, np. spiesząc się na tramwaj. Nie potrafię tego jeszcze, ale wierzę, że jeszcze mi się uda. Surfing stanął pod znakiem zapytania, ale kto wie? Może jeszcze kiedyś wrócę do tego sportu? A jeśli nie, to będę pływała na desce leżąc na brzuchu. Teraz spaceruję w towarzystwie mojego męża tu i tam po różnych krainach (kiedy nie rezyduję w szpitalu). A jak się zmęczę, to siadam na ławeczce albo w kawiarni i odpoczywam. 🙂
Do następnego wpisu!

Reklamy

Bardzo optymistyczna osóbka :)

Pewnego dnia (mogło to być 3 lata temu) odwiedziła mnie bliska koleżanka żeby sprawdzić, czy wszystko u mnie okej i czy niczego nie potrzebuję. Od jakiegoś czasu było mi znowu bardzo smutno, że wypadek tak bardzo mnie uziemił i słabo z moją samodzielnością.Muszę siedzieć w domu i dużo odpoczywać żeby ułatwić organizmowi regenerację. Spojrzała na moją smutną buzię i powiedziała „Aga, nie smuć się. To przejściowy stan. Zobacz, udało się Tobie przeżyć straszny wypadek. Musisz być teraz cierpliwa i dać sobie czas.”. kubekPo czym wyjęła z torebki małe pudełko i wręczyła z uśmiechem. To był kubek Optymistycznej Osóbki. Spojrzałam na nią pytająco z oczami pełnymi łez, ale już z uśmiechem. „Aga, Ty byłaś zawsze mega pozytywną dziewczyną. Pamiętam jak było Tobie czasami ciężko, a Ty nigdy się nie skarżyłaś. Powtarzałaś, że dasz radę i nie będziesz użalać się nad sobą. Podwijałaś rękawy i szłaś na pierwszy ogień. Mało tego, ciągle angażowałaś się w „ratowanie tyłka” innym. Przebywanie w Twoim towarzystwie dodawało innym wiary, że wszystkim problemom się zaradzi i niedługo znowu będzie dobrze”. Oczywiście rozpłakałam się ze wzruszenia. Do dzisiaj, kiedy mam chwilowe trudności w ujarzmieniu smutku, zdarza się, że zaglądam do szafki w poszukiwaniu optymistycznego kubka. 🙂

kubek2Rzeczywiście przed wypadkiem tłumaczyłam sobie różne niepowodzenia i smutne wydarzenia, że jest to jakiś sprawdzian mojej siły i zaradności. Wyciągałam wnioski na przyszłość żeby nie trafiać na podobne sytuacje. Nie przepadałam za rozmowami o swoich problemach. Zazwyczaj wracałam do domu i w samotności wszystko układałam sobie w głowie. Szukałam najlepszego rozwiązania i mówiłam sobie, że niedługo to się skończy i będzie lepiej. Ocierałam łzy i wychodziłam z domu uśmiechnięta, gotowa do działania. Lubiłam i nadal lubię angażować się w pomoc innym. Zawsze miałam czas i w głowie tysiąc rozwiązań na pojawiające się problemy. Serce mi się raduje, kiedy patrzę na powodzenia i sukcesy innych.

Od ponad 4 lat moje smutne momenty są wywołane stanem mojego zdrowia i brakiem możliwości zaradzenia niesprawiedliwościom działań niekompetentnych lekarzy. Czuję czasami zwyczajnie bezsilność, że nie mogę sama rozwiązać problemów jak kiedyś. Mimo że nie jestem już sama od prawie roku, nadal bywają momenty, że potrzebuję w samotności poukładać sobie wszystko w głowie – wyrzucić złość do siebie (że nie potrafię zaradzić niekompetencji lekarskiej), odzyskać spokój i wytłumaczyć sobie, że odzyskam zdrowie i jeszcze pobiegnę bez problemu kiedykolwiek będę chciała. Włączam ulubioną muzykę, zamykam oczy, a myśli układają nieporządek w głowie. Wraca potem uśmiech i znowu emanuję pozytywną energią. 😉

Dobrze też, że w moim otoczeniu są osoby, które pamiętają mnie z tamtych czasów i opowiadają mi jaką mnie zapamiętali. Mam szczęście przebywać w towarzystwie mądrych ludzi, którzy nieświadomie potrafią podtrzymać mnie w przekonaniu, że wiara w siebie potrafi być jak Redbull i dodać skrzydeł. 🙂

Już wróciłam

meeWitajcie po długiej przerwie spowodowanej moim pobytem w szpitalnym SPA na Lindleya, gdzie w nagrodę za pozytywną energię wydłużono mi piszczel i założono biżuterię. Jestem Aga Power vel Żelazna Dama 😀

Trochę czasu minęło, bo nie tak łatwo ogarnąć się w nowych warunkach. Musiałam zmienić lokum żeby ułatwić sobie poruszanie i nie dać się wyhaczyć. Zebrało mi się przez ten czas zaobrączkowania na podsumowanie ostatniego czasu. Pamięć wraca i coraz lepiej poruszam się w swoim drugim życiu. Cały czas mnie wspieracie i pomagacie w codziennych obowiązkach. Dziękuję. :*

Dowiedziałam się o swojej operacji 2 tygodnie przed terminem jej wykonania. Po raz pierwszy odważyłam się publicznie poprosić Was o pomoc na Facebooku. Nie spodziewałam się tak ogromnej reakcji z Waszej strony. Jeszcze w tym samym dniu otrzymałam propozycje mieszkań do wynajęcia. Zaoferowano mi pomoc w przeprowadzce i urządzeniu nowego miejsca, a także w powiększeniu garderoby o ubrania dla połamańca z aparatem Ilizarowa (wspólne zakupy, zaprojektowanie i uszycie).

Podczas miesięcznego pobytu w szpitalu (dziesiątego od czasu wypadku) wielu z Was mnie odwiedziło albo kontaktowaliście się telefonicznie. Przynosiliście jedzonko, książki, zabierano ubrania do uprania etc. Kiedy coś się działo, dzieliłam się wydarzeniami sms-em, mailem albo poprzez Facebook. Mój smartfon był niezastąpiony. 🙂

Byłam na oddziale dziecięcym, gdzie leczono zarówno dzieci jak i dorosłych. Poznałam trochę nowych osób. Dzieci mniej sobie radziły z założonym aparatem. W trakcie pobytu w szpitalu wraz z dwiema pacjentkami stworzyłyśmy bandę Atomówek z Lindleya. Byłam Brawurką. Podczas rehabilitacji czytałam dzieciakom wiersze Tuwima i Brzechwy. Chciały odbywać rehabilitację tylko w mojej obecności. Wieczorami przychodziły do mojego pokoju na rozmowę przed snem. 🙂

Personel oddziału jest zgrany i bardzo przyjazny dla pacjentów. Ordynator – dr Sławomir Żarek – po pracy gra na gitarze w zespole Green Manalishi Band. Niedługo będzie miał koncert w Harendzie. Jego zastępca – dr Radosław Górski – z inżynierską precyzją wykonał projekt wydłużenia Agi Power. Jego córka jest w balecie, a sam doktor porusza się po korytarzu niczym baletmistrz. Nie kontroluje tych ruchów. Lekarze wprowadzili na oddziale przyjazną atmosferę, ogromną cierpliwość i poczucie humoru. Czułam się jak na obozie szkolnym mimo, że rehabilitowano mnie 5 godzin dziennie.

Życie jest bardzo zaskakujące i jak widać nawet w szpitalu można spędzić dobrze czas i poznać wiele ciekawych osób. To pomaga szczególnie, gdy zgrzytają z bólu zęby. Wystarczy tylko trochę otworzyć się na otoczenie. Przesyłam Wam moją energię! 🙂